โฮมินิส

รู้จักกันในนาม มนุษย์, มนุสสา, เมเนก, มรรตัย หรือ—ในหมู่ผู้ที่มองตนสูงส่งกว่านั้น—มานุชา ส่วนในบทกวีและบทคร่ำครวญ พวกเขาถูกขนานนามว่า ราชาแห่งบัลลังก์หักสะบั้น: มงกุฎที่ครั้งหนึ่งเคยสวมใส่ บัดนี้แหลกสลายเกินกว่าจะทวงสิทธิ์ใดได้อีก

หูกลมมน รูปลักษณ์เรียบสามัญ ชาวโฮมินิสปราศจากเครื่องหมายแต่กำเนิดใด ๆ ที่ทำให้เผ่าพันธุ์มหัศจรรย์ทั้งหลายโดดเด่นแตกต่าง—ไม่มีเขา ไม่มีหาง ไร้ซึ่งสายใยเชื่อมโยงกับอีเธอร์โดยกำเนิด ทว่าสิ่งที่พวกเขาขาดพร่องในด้านพรสวรรค์ กลับชดเชยคืนมาด้วยความหลากหลายอันไม่รู้จักหยุดนิ่ง ไม่มีชนชาติใดในมุนดัสที่แตกแยกกันเองยิ่งไปกว่านี้ และก็ไม่มีชนชาติใดที่กำจัดให้สิ้นซากได้ยากเย็นยิ่งกว่านี้เช่นกัน

ประวัติศาสตร์

อดีตอันไกลโพ้นของชาวโฮมินิสนั้น แม้แต่พวกเขาเองก็ยอมรับว่าเป็นปริศนา ยุคแห่งบรรพชนโบราณ (Precursors) ได้สาบสูญไปตามกาลเวลา และไม่มีนักปราชญ์โฮมินิสผู้ใดกล้ายืนยันได้ว่าชนเผ่าของตนถือกำเนิดขึ้นที่แห่งใด หรือตำนานเก่าแก่ที่สุด—ว่าด้วยการมาถึงจากฝั่งฟากอันไกลโพ้นที่ถูกหลงลืม—มีเค้าความจริงอยู่บ้างหรือไม่ สิ่งที่ยังจดจำกันได้เริ่มต้นที่ จักรวรรดิอาซูร์ อารยธรรมแห่งความทะเยอทะยานอันน่าตื่นตะลึง ซึ่งรุ่งเรืองขึ้นภายใต้จักรพรรดิเทพผู้เป็นอมตะ และครั้งหนึ่งเคยได้รับการต้อนรับจากองค์เทพีด้วยพระองค์เอง ทว่าการต้อนรับนั้นมิได้ยืนยาว ชาวอาซูร์แผ่ขยายอำนาจอย่างไร้ความปรานี กดขี่ชาวอมร (อิลวา) ลงเป็นทาส และปั้นแต่งชนเผ่าใหม่ ๆ—ในจำนวนนั้นคือชาวเบอร์กิตและชาวโยธุน—ขึ้นจากความโหดร้ายที่มีชีวิต เมื่อการลงทัณฑ์มาถึง มันจึงเด็ดขาดสมบูรณ์: นครทั้งหลายดับสูญไปในคืนเดียว จักรพรรดิเทพอันตรธานหายไป และความเงียบงันอันยาวนานแห่งองค์เทพีก็เริ่มต้นขึ้น

ผู้รอดชีวิตจากการชำระล้างครานั้นกลายเป็นบรรพบุรุษของชาวโฮมินิสที่รู้จักกันในปัจจุบัน—ทว่าพวกเขาหาใช่ผู้มาถึงกลุ่มสุดท้ายไม่ คลื่นผู้มาใหม่ทยอยตามมาตลอดหลายศตวรรษ เหล่าผู้มาเยือนข้ามมิติผู้สถาปนา อิมเพเรียมโรมานุม จักรวรรดินักรบที่โอบรับเวทมนตร์แห่งมุนดัสและผสมผสานสายเลือดกับชนพื้นถิ่นอย่างเสรี ก่อนจะผุพังจากภายในด้วยน้ำมือของ สภาวอยโวด ผู้ฉ้อฉล ต้องอาศัยการลุกฮือของพันธมิตรทุกเผ่าพันธุ์ภายใต้การนำของศาสดาพยากรณ์หญิงชาวโฮมินิส นักบุญมาเรีย โอเดสซา—คณะผู้อัญเชิญรุ่งอรุณ (Dawnbringers)—จึงโค่นโรมานุมลงได้ และเบิกศักราชแห่งยุคปัจจุบัน ซึ่งจากเถ้าถ่านนั้นได้ถือกำเนิด พาลาเมเซีย และศาสนจักรเอกเคลเซียที่ยังคงหล่อหลอมชีวิตจิตวิญญาณของชาวโฮมินิสมาจวบจนทุกวันนี้

ศตวรรษแล้วศตวรรษเล่าที่ผ่านมา มิได้ทำให้วัฏจักรนี้อ่อนลงเลย จักรวรรดิผงาดขึ้นด้วยความทะเยอทะยานของโฮมินิส และล่มสลายลงด้วยความลำพองของโฮมินิส ครั้งแล้วครั้งเล่า และผู้คนที่เรียกตนว่าโฮมินิสในวันนี้ ก็มองวัฏจักรนี้ว่าเป็นได้ทั้งคำสาปในสายเลือด หรือประจักษ์พยานแห่งเจตจำนงที่จะยืนหยัดต่อไป

สายเลือดและตระกูล

ชาวโฮมินิสไม่มีการแบ่งแยกตระกูลหรือสายเผ่าอย่างเป็นทางการ—ไม่มีเส้นแบ่งทางบรรพบุรุษที่จำแนกเผ่าพันธุ์ออกเป็นสาขาที่มีนามเฉพาะ สิ่งที่พอนับแทนกันได้ก็เป็นแต่เพียงผลพวงแห่งภูมิศาสตร์และประวัติศาสตร์: โฮมินิสเชื้อสายอาซูร์มีผิวสีน้ำตาล ชาวฟาร์อาซูร์ผิวคล้ำยิ่งกว่า ชาวบารามิสผิวขาว และชาวอิเซเรียผิวเหลืองทองตามแผ่นดินที่บรรพบุรุษของแต่ละสายได้ลงหลักปักฐาน หาใช่สายเลือดร่วมใดไม่ ที่ใกล้เคียง “สายตระกูล” ที่สุดเห็นจะเป็นผู้ที่อ้างการสืบเชื้อสายโดยตรงจากชาวอาซูร์—มรดกที่บางคนสวมใส่อย่างภาคภูมิ และบางคนแบกรับดั่งตราบาปตกทอด แต่ก็นับเป็นสายเลือดสายหนึ่งอยู่ดี เหนือไปจากนี้ คำว่า “โฮมินิส” จึงมิได้หมายถึงชนชาติเดียว หากคือการสั่งสมทับถมของผู้คนหลายระลอก: ทั้งเชื้อสายเก่าแก่ที่มุนดัสหล่อหลอมมานับพันปี และผู้มาใหม่จากฝั่งฟากอันไกลโพ้นกึ่งเลือนราง ที่ถูกกลืนกลายเข้าเป็นเนื้อเดียวกัน

อัตลักษณ์

ไม่มีชนชาติใดในมุนดัสที่กักเก็บความเชื่อและอุปนิสัยอันกว้างไกลไว้ภายใต้นามเดียวได้เท่านี้อีกแล้ว สุดขั้วหนึ่งคือเหล่านักจดหมายเหตุและผู้พิทักษ์บันทึก ผู้ซึ่งรู้ซึ้งว่าชีวิตหนึ่งนั้นสั้นเพียงใด จึงชดเชยด้วยการจารึกทุกสิ่งลงกระดาษ: ลำดับวงศ์ตระกูล สัญญา พงศาวดาร ไปจนถึงความแค้นฝังหุ่น จึงมีคำกล่าว—ที่มิใช่คำชมเสมอไป—ว่าไม่มีชาติใดเก็บบัญชีและบันทึกได้เรียบร้อยเท่าชาติของโฮมินิส ส่วนอีกสุดขั้วหนึ่งคือเหล่าผู้สิ้นยินดีในโชคชะตา ผู้มองโลกใบนี้ว่าอยุติธรรมโดยรากฐาน และสรุปเอาว่าในบั้นปลาย โลกเช่นนี้สมควรแก่การถูกเผาผลาญให้สิ้นซาก ระหว่างสองขั้วนั้นคือผู้คนส่วนใหญ่: ปัจเจกชนผู้ไล่ตามความทะเยอทะยานส่วนตน ชุมชนที่ร่วมฝ่าฟันชะตากรรมอันโหดร้ายด้วยกัน ผู้เชิดชูเผ่าพันธุ์ที่ฝันถึงการทวงคืนความยิ่งใหญ่แห่งอาซูร์ และผู้ไถ่บาปที่อยากลืมเสียด้วยซ้ำว่าตนเคยมีมรดกเช่นนั้น

สิ่งที่ร้อยรัดพวกเขาไว้ยิ่งกว่าสิ่งใด คือความตระหนักรู้ว่าตนถูกมองอย่างดูแคลน ในเกือบทุกแผ่นดินที่มิใช่ของตน ชาวโฮมินิสถูกตอกย้ำ—ด้วยคำสบประมาท ด้วยกฎหมาย ด้วยสายตาเหยียดหยัน—ว่าพวกเขาคือผู้ต่ำต้อยกว่า หรือแปดเปื้อนด้วยบาปแห่งบรรพชนอาซูร์ เหล่ากวีมีนามเรียกขานสิ่งนี้: ราชาแห่งบัลลังก์หักสะบั้น ชนชาติที่ครั้งหนึ่งเคยปกครองมุนดัสทั้งมวล แต่บัดนี้เหลือเพียงความทรงจำถึงมงกุฎ—สมญาที่บ้างเอ่ยด้วยความสงสาร บ้างเอ่ยด้วยการเย้ยหยัน และบ่อยครั้งไม่แพ้กัน ชาวโฮมินิสก็เอ่ยถึงตนเองเช่นนั้น ด้วยพวกเขาหาได้รังเกียจการหัวเราะเยาะตนเองสักเท่าไรไม่ กระนั้นพวกเขาก็ยืนหยัดอยู่เหนือคำสบประมาทเหล่านั้นเสมอมา ในรัฐแล้วรัฐเล่าที่ปกครองโดยชนชาติอื่น ชาวโฮมินิสมักตะเกียกตะกายขึ้นสู่อันดับสองได้เสมอ: มิใช่บัลลังก์ แต่ก็ไม่เคยจมลงก้นบึ้งเช่นกัน พาลาเมเซียยืนหยัดในฐานะรัฐนานาชาติพันธุ์ที่โฮมินิสร่วมแบ่งปันอำนาจมากกว่าผูกขาดไว้ผู้เดียว โอเรียนธ์และอาณาจักรกลางมีประชากรโฮมินิสมากกว่าทุกชนชาติโดยมิได้ปกครองสักแห่ง และที่หงสาวดีแห่งภูมิภาคออเรเลีย แบบแผนเดิมก็ซ้ำรอยอีกครา มีเพียงหย่อมแผ่นดินกระจัดกระจาย—โวลซานไทน์ผู้คลั่งศรัทธา และยามาไทราชอาณาจักรแห่งหมู่เกาะ—ที่โฮมินิสได้ครองบัลลังก์โดยแท้ ส่วนในทวีปออสตราลิส ที่ซึ่งประชากรโฮมินิสเคยมากมายที่สุดในสมัยที่อาซูร์เรืองอำนาจ จำนวนของพวกเขาในวันนี้เหลือเพียงเงาของอดีต—บาดแผลทางประชากรที่ไม่เคยสมานสนิทเลย

ภาษา

ชาวโฮมินิสไม่มีภาษากลางร่วมกัน และดูเหมือนจะไม่เคยพยายามประดิษฐ์ขึ้นอย่างจริงจังด้วยซ้ำ แต่ละรัฐพูดจาไปตามที่ประวัติศาสตร์และเพื่อนบ้านกำหนด—ภาษาเอทริสเซียนสูงของปราชญ์ในแผ่นดินที่พึ่งพิงวิชาเก่าแก่ ภาษาอมราในถิ่นที่อิทธิพลแห่งอมรหยั่งรากลึก และสำเนียงท้องถิ่นอีกนับไม่ถ้วน โฮมินิสผู้พูดได้หลายภาษาอย่างคล่องแคล่วจึงมิใช่เพียงคนที่มีประโยชน์ หากยังเป็นที่นับหน้าถือตา ในหมู่พ่อค้า นักการทูต และนักเดินทาง ความสามารถทางภาษาคือน้ำหนักทางสังคมอันจับต้องได้ เครื่องหมายอันประจักษ์ของชีวิตที่เคยก้าวพ้นเขตแดนบ้านเกิดของตน และบางที นี่อาจเป็นกระจกสะท้อนเผ่าพันธุ์นี้ได้เหมาะเจาะที่สุด: ไร้ศูนย์กลาง ไร้เสียงเดียว มีแต่ผู้คนมากมายเหลือคณา ที่ต่างคนต่างหาหนทางของตนไป